خاطرات کهن مهاباد اصفهان

(بی بهانه)بی بهانه دلِ من در تب و تاب افتاده استمثلِ ماهی که برون از دلِ آب افتاده است هیچ کس میلِ خریداری این دل نکندبسکه این لجه ی خون مست و خراب افتاده است علت آن است که امشب درِ میخانه ی عشق چشمِ ماتم زده بر جامِ شراب افتاده است چشم من دیده و دل گشته گرفتار هوسبی جهت نیست که جانم به عذاب افتاده است حال و روزِ دلِ دیوانه و بی پروایممثلِ اشک است که از سیخِ کباب افتاده است ناله های دلِ شوریده به خاطرات کهن مهاباد اصفهان...

(فاصله) گرچه در کاخِ بلندت همه شب مهمانیستکوخِ ما دربدران کوچه ی بی سامانیست آن طرف خنده و این سو همه اش ناله و آهوای از این دل که چنین در قفسی زندانیست مثلِ آرامشِ ساحل دلتان می ماندغافل از آنکه هوا در دلِ ما طوفانیست بینِ ما فاصله افتاده و خود می دانیخانه در باد یقین ، عاقبتش ویرانیست دردِ امثالِ تو بی دردیِ مزمن باشددردِ ما مردمِ بیچاره فقط بی نانیست می زنم بوسه به لبهای ترک خورده ی جامشوکران خاطرات کهن مهاباد اصفهان...